به قاب های ترک خورده شک نمی کردم
به قاب های ترک خورده شک نمی کردم
اگر همیشه برایم ترانه می گفتی
بنا به چند دلیلی که کاملا نسبی ست
تو در تمام تصاویر نصفه می اُفتی
به روی پنجره ها عاشقانه ایی بنویس
قرار نیست به لطف زبان حماسه کنی
تو بهتر از همه ی عکس هات می دانی
که چشم های مرا می شود خُلاصه کنی
برای رسم ِ مصیبت مداد لازم نیست
کتاب ِ شاعر ِ دیوانه را اَلک کردند
تمام حنجره ها صوت را نمی فهمند
در ارتفاع به افتادنش کمک کردند
بگو به جمجمه ی شهرزاد ِ بی قصه
هزار و یک شب ِ عالم دراز خواهد شد
اُتوو کشیده ترین مردها خبر دارند
حرم سرای مجازی، مُجاز خواهد شد
تو در مجالس کفتارها برهنه شدی
الاهه ی ظلماتی وَ دشت ِ بی ارزن
پناه بر حشراتی ببر که شب تابند
که ماه ، آهِ زنی بوده در میان کفن
کسی مراقب زنجیره های انسان نیست
چراغ های ورم کرده قاتل ِ نورند
مدارک کافی با خودم نیاوردم
برای اینکه بگویم ستاره ها کورند
صفات بارز ِ آیندگان ، فروپاشی ست
و کشت ِ آبله در سرزمین ِ بی عاری
سراب ، وعده ی پوچیده در توهم بود
خروج از قفسی با کلید ِ زنگاری
افق ، معادله را منصفانه حل می کرد
بر آسمان غم انگیز خانه دود آمد
همین که در بغلت قصد ِ عاشقی کردم
شهاب سنگ به رؤیای ما فرود آمد
کرانه های افق عاشقانه می پاشید
نهایت ِ هیجان را به غده ایی بد خیم
دو دست از بغل شانه هات مامور اند
مناسبت بتراشند روی این تقویم
تو محرمانه ترین اتفاق این شهری
که هر هزاره برایم ترانه می گفتی
چکامه های معلق میان ِ هر قابی
که در تمام تصاویر نصفه می افتی
افق معادله را منصفافه حل می کرد
و در حصار سیاست ، خلاصه می شد دشت
پلاک ها رقمی را نشان من دادند
به احتمال فلز می شود عقب برگشت
غُبار از کلماتم ترانه خواهد ساخت
قیام میکند این آسمان ِ بی کفتر
ادامه را ننویسم .. ادامه می یابند
حرام زاده ترین شعر های این دفتر
تو در تمام تصاویر نصفه می افتی
و نصف ِ راهبه ها اضطراب میگیرند
دو دست از بغل شانه هام روییدند
که زلف های مرا هم خضاب میگیرند
بدون فکر به پایان قصه خوابیدی
و امتداد تنت رو به روی مغرب بود
میان خاطره هایت کسی قدم میزد
که در مناظره هایش همیشه غایب بود
به لایه های زمین هفت بار فکر کنی
خرافه های اتاقت رقیق خواهد شد
کسوف مشعل ِ یک اتفاق ِ روشن نیست
بخواب تخت برایت عمیق خواهد شد
رئوف دلفی